Şimdi sen uyuyorsun..

Gözlerini kapatmış;

belki rüyadasın,

belki değilsin..

Bense seni düşünürüm geceleri,

yastığını,

yorganını..

Ah derim hep içimden..

Ne şanslı yastıklar var,

Başını taşıma şerefine sahip olmuş..

Ne şanslı yorganlar var,

seni sarıp sarmalayan..

Yatağına ne demeli peki..

Üzerinde uyuyorsun,

uzanmışsın,

dönüp duruyorsun..

kucağındasın yatağının

Ona piyango vurmuş zaten..

Gece ne şanslı diyorum..

Üzerine çöküyor..

Ve sen altındasın.

Yıldızlarla,

dolunayla selamlıyor seni..

O da çok seviyor seni..

Şehrin diyorum,

yaşadığın şehir..

O şehrin sokakları,caddeleri,parkları,kaldırımları,taşları,

karşıya geçmek için yanmasını beklediğin;

ve kontrol etmek için baktığın trafik ışıkları..

Sonra ağaçları,

çiçekleri,

çimenleri..

ve etrafındaki insanlar

ve gökyüzü..

Ne kadar şanslılar..

Seni görebiliyorlar..

Bakıyorsun onlara bir kaç saniye de olsa..

Gözlerini görüyorlar gözlerini.

Belki gülümsüyorsun onlara..

gülüşünü görüyorlar.

Daha yeşil oluyorlar,

daha renkli,

daha canlı,

daha tezcanlı..

Şehrinde çok seviyor seni..

Sabah olacak ki sabah..

Güneş sabırsız,

bir an önce doğmak için sana..

Önce renklerini yolluyor..

Karanlıktan kurtulan gökyüzü de çok seviyor seni..

Sevdiğin maviye boyuyor kendini..

Ve güneş gülümseyerek çıkıyor karşına..

Usulca yanağına dokunuyor önce..

Sonra;

Sıcacık bir buse konduruyor yüzüne..

Ve kuşlar geliyor pencerene.

Uyanışını seyretmek için..

Hepsi sabırsız,

Cıvıl cıvıl ötüyorlar..

uyan artık..

Yeryüzün hazır sevgilim..

Günaydın

Günün aydın...

SENİ SEVİYORUM..